Vandaag
Veertig jaar. En elk jaar was er één om te koesteren.
Hoofdstuk een
De mensen die van je houden hebben iets opgenomen. Neem er de tijd voor — na elke boodschap schuift de volgende vanzelf in beeld.
Veeg opzij om verder te gaan
Liefste Femke,
40 jaar.
De mooiste herinneringen maakten we samen.
En de volgende herinnering
gaan we binnenkort maken…
Dus pak je koffer
Het reisverhaal
Negen dagen zon op je gezicht. Een stad die zingt, een kust die vertraagt en vrienden die op je wachten. Dit is wat je te wachten staat.
26 april — 5 mei
Deel een
Ochtendlicht op oker gevels, de geur van verse koffie en horchata, en overal het zachte geroezemoes van mensen die geen haast hebben.
Valencia laat zich niet afvinken. Ze laat zich rondslenteren.
Deel twee
Tussen de bergen en de zee ligt het deel van de reis waarin niets moet. Lange tafels, late avonden, bekende gezichten.
Dénia voor het zout, Pego voor de mensen.
“De mooiste plekken zijn de plekken
waar jij naast me staat.”
Tien momenten
Warme straten, azulejos in de zon en een stad die de hele dag door zachtjes doorleeft.
Fiets door een groene oase die dwars door Valencia loopt.
Witte golven van beton, spiegelend in stil blauw water.
Loop onder de oceaan door terwijl roggen boven je hoofd zweven.
Een houten bootje, rietkragen en een zonsondergang die alles goud maakt.
Palmen, een oude burcht en de geur van zee bij elke hoek.
Tussen bergen en rijstvelden, waar vrienden op je wachten.
Masten die zachtjes tikken terwijl de avond over de haven valt.
Kilometers zacht zand, met alleen jullie voetstappen erin.
Paella, blote voeten in het zand en de Middellandse Zee als slotakkoord.
De route
Tik op een plek op de kaart om te zien wat we daar gaan doen.
Het ritme van de reis
Warme lucht bij het uitstappen. De reis begint.
Fietsen door het Turia, terrassen, oude stad en zee.
Kust, bergen en vrienden. Het trage deel van de reis.
Nog één keer het strand, nog één keer paella.
Zand in de koffer en een herinnering erbij.